zaterdag 14 september 2013

Dag 13 en 14 Van Flagstaff naar Phoenix en terug naar Route66 in Williams

Aangekomen in Williams en weer terug op Route66. Gisteren via de Interstate 40 naar Phoenix gereden om mijn zus Meiny Vermaas en haar gezin te bezoeken. Aangekomen heb ik gelijk de buurvrouw mogen helpen met haar COX internet verbinding. De route van Flagstaff naar Phoenix is 1 lange afdaling van een hoogte van 6000 feet naar een dal. Daar kwam ik diverse vrachtwagens tegen die de remmen aan het heet stoken waren. Zoals deze Peterbilt die de zaak op een parking liet afkoelen. De naam op de vrachtwagen is leuk. Die is speciaal voor mijn vriend Werner Boch van Freund Transporte in Frechen Wat is het daar heet. Het geeft een gevoel op de motor alsof iemand met een hete lucht kanon op je aan het blazen is. De stad Phoenix in geweest voor een nieuw modem voor de buurvrouw en naar de Apple store geweest. En natuurlijk moesten we even op de foto mijn zus en ik. Voor de nep IKEA planten. Ja dat idee heeft ze van mijn vrouw afgekeken. Zo zie je het maar weer Lien. Op de foto een vergezicht van de bergen aan de Interstate naar Phoenix. De omgeving is echt hartstikke mooi. Maar het zou er niet zo geweldig heet moeten zijn. COX is net zo’n arrogante firma als UPC. De diagnose van de helpdesk, modem is van 2007 dus zal wel stuk zijn. Ook de Apple store viel tegen. Mijn Ipod van 2006 is te oud. Nee die maken we niet meer koop maar een nieuwe. Mooi is dat als alleen de oortelefoon uitgang niet meer werkt. De manager gesproken en ook die wilde niks doen. Arrogante firma dat Apple. Dat zou de auto industrie eens moeten doen. Dan is de wereld te klein als we stoppen met leveren van onderdelen en reparatie na 6 jaar. Vanmorgen vroeg terug gereden, het was toen al 29 graden om 8 uur in de ochtend, naar Route 66 via de bergroute highway 94 en 89. Door de bergen heen met een hele mooie omgeving en lekker sturen op de BMW. En natuurlijk kom je op de route meters hoge catussen tegen maar bij Prescot ook nog een mooi bergmeer. Kortom, ik heb genoten van de route en van vandaag. De route voor morgen gaat langs de Grand Canyon via Highway 64 en dan door naar Flagstaff via Highway 89 om dan weer Route 66 op te pakken naar Peach Spring. Was als vroeg in Williams aangekomen en had daarom de tijd om de route voor morgen te maken en eens een middag uit te rusten en te overdenken wat ik allemaal al gezien heb en nog ga zien. Alles bij elkaar heb ik nog zo’n 750 mijlen te gaan en moet ik vrijdag om 12.00 weer in LA zijn bij Eagle Rider. Nu dat moet wel lukken denk ik. In het totaal zal als de Route66 er op zit er ruim 3200 mijl meer op de BMW teller staan. En heb ik mijn droom waargemaakt. Voor de kids van mij kijk maar eens goed naar de foto’s dan herkennen jullie vast waar ik nu ben. En als je het niet meer weet Sanne vraag dan Mama even naar het vakatieboek van 2010.

donderdag 12 september 2013

Dag 12 Van Holbrook naar Flagstaff

De router vandaag over de Highway omdat er weinig Route66 over is behalve in de dorpen. En dan ga je de highway af om door het dorp te rijden. Paaar keer gehad dat de route dan eindigd in een gravel pad. En daar ga ik niet op. Controle via de I40 leert mij ook dat ik gelijk heb. Soms houd ook het gravel pad op of ligt er geen brug meer. En dan ben je lost. Aangekomen in Flagstaff maar wat heb ik gezien vandaag. Nu begonnen met Jack Rabbit Trading Post. Maar op weg er naar toe reed ik door een dorpje en daar lag een verlaten woning met kampeer terrein. De Trading Post was gelukkig open en in gebruik. Daar heb ik een boek gekocht dat mijn zus mij aangeraden heeft. Vervolgens door gereden naar Standing on the Corner waar een pop idool staat en een shop is maar ook het grootste route66 symbool op de straat staat. De stad was niet veel bijzonders.
Vervolgens naar de Meteor Souvenir Shop gereden. Leuk om te zien met WigWams maar ook hier heeft de economie deze zaak doen sluiten. Ik was daar samen met 2 Schotten die op een Harley de Route66 reden. Even rondgekeken en maar verder getrokken naar 1 van de mooiste dingen van de Route66 om te zien. De Schotten reden ook Route66 maar waren op 4 september vertrokken. Zij hadden dezelfde ervaring met de route bordjes. Naar Missouri wordt het onmogelijk op de borden te rijden. Texas mist veel borden en veel van de route van vroeger.
De Meteor Crater. Ook dit is een National Monument van Arizona. Erg indrukwekkend om te zien met een museum er bij en een rondleiding van een half uur. link naar hun site http://www.meteorcrater.com/
Daarna verder gereden naar de Two Guns Trading Post. Maar ook deze was gesloten en in verval geraakt. Zo ruimt men de hoogte punten wel op. Dus verder naar de volgende bestemming de Twin Arrow Trading Post en ja ook deze was gesloten en niet meer in gebruik. Er was zelfs een hek omheen gezet. Dus alleen foto's van een afstand. Daarna na de Walnut Canyon gereden en dat was open. Ook dit is een geweldig mooie site om te zien als National MONUMENTS. http://www.nps.gov/waca/index.htm Al heel vroeg woonden er indianen in deze canyon die gebruik maakten van de rosten al woning. Je kon er naar toe lopen zo'n andere halve kilometer naar beneden en dan ook weer terug. Dat leek mij niet verstandig allen dus ben niet verder dan 500 meter gegaan. Daar ontmoeten ik een parkwachter en hebben we ervaringen uitgewisseld over America en Europa. Als ik vertel wat we betalen voor Health Cost dan schrikken de Amerikanen van de hoogte van het bedrag. Want dat is meer dan zij nu betalen en dat vinden ze al veel En dan ben je al in Flagstaff. De route gaat langs de spoorweg naar Santa Fe. En daar heb ik flink wat treinen over zien rijden. Met soms wel 5 locs er voor die de trein met een snelheid van zo'n 60 mijl voortrekken. Even gemeten door mee te rijden. De lengte van treinen is ernorm tot wel 2 km lang. Daar staan dan trailers op of containers tot 2 hoog gestapeld. Dat is een behoorlijk gewicht daar gaat heel wat diesel doorheen. Vroeg in het hotel aangekomen van een keten waar ik nog niet was geweest De Days Inn. Niet verkeerd en vergelijkbaar met Motel 6. En heerlijk gegeten in een ander hoogtepunt van Route66 de Galaxy Inn. Even over eten hier. Vandaag heb ik voor 12 dollar een steak met een salade, 2 broodje met kruiden boter en frietjes gegeten. En een Spite gedronek. Omgerekend is dan nog net 9 euro. Het eten is hier echt overal te koop en goedkoop. 's Middag naar de Subway geweest en een half foot long met kip en groenten gehad voor 5 dollar. En dan zit er zo'n 200 gram kip op. Kom daar in Nederland eens mee bij de Subway. Brandstof 1 Gallon voor 3,50 dollar. Wij betalen het dubbele in Nederland. Morgen geen blog. Want dag 13 gaat besteed worden aan een bezoek in Tempe bij mijn zus. Moet nog even kijken naar de Route of ik kies voor Highway. Dan ben ik er in 3 uur. Of voor off highway. Voor nu Nederland aan het werk. En ik nog even TV kijken en dan slapen.

woensdag 11 september 2013

dag 11 van Albuquerque naar Holbrook

De route van deze dag. Een behoorlijk stuk gereden vandaag. Zo'n 260 mijl. Maar door een geweldige omgeving. Heb in New Mexico bij El Moro bezocht waar indianen en latere bewoners in de berg tekeningen hebben gemaakt. Door een prachtige natuur gereden vandaag richting Gallup.
Heb in New Mexico bij El Melpas en El Moro bezocht waar indianen en latere bewoners in de berg tekeningen hebben gemaakt. Door een prachtige natuur gereden vandaag richting Gallup. Beide zijn ook National Monuments. Wat wel opvalt in New Mexico dat de mensen in de steden het redelijk goed hebben. Wel ben ik aangesproken door bedelaars en staan er mensen te bedelen buiten de steden op kruisingen. En als ik naar de huizen kijk waar in gewoont wordt dan hebben we het in Nederland toch maar erg goed. Soms is het woord huis al te veel als je de woningen bekijkt. Maar goed dat kan ik niet oplossen. Daarna doorgereden naar Arizon om dat het Petrified Forest en de Painted dessert te bezoeken. Een route van zo'n 24 mijl door een van de mooiste gebieden waar ik ooit doorgereden ben. Een link moet ik even delen. Want dit park is de entree echt waard zo mooi heb ik het nog niet eerder gezien. En dan kom je het park uit en dan is het nog een half uur rijden naar Holbrook. Holbrook is 1 van de stadjes aan Route66 die helemaal lijkt te leven door Route66. Overal kom je de route tegen en motorrijders die hem rijden. Meestal in groepjes zelden zoals ik alleen. Het bekenste is natuurlijk het WigWam hotel maar de stad staat bol van leuke gebouwen voor en over Route66. En daar ga ik morgen eerst de boel bekijken voordat ik de 130 mijl naar Flagstaf overbrug.

dinsdag 10 september 2013

Dag 10 van Santa Rosa naar Albuquerque

De route van vandaag. Normaal is dit via de I-40 nog geen 1,5 uur rijden. Maar als je de Route66 volgt en geen Interstate rijdt ben je toch een uur of 6 bezig. Maar de dag ben ik begonnen met een bezoek aan het automuseum in Santa Rosa. Daar staan zo'n 35 classic cars. Amerikanen natuurlijk maar als je goed oplet staat er ook 2 niet US classic cars. Namelijk een Mercedes en een Nissan ZX.
De entree van het museum is al heel leuk om te zien. Zo stond en een bank gemaakt van de kofferbak van een Cadillac en was de kassa gemaakt op de motorkap van dezelfde Cadillac. Het museum heeft een eigen werkplaats aan de overzijde van de weg waar men zelf de auto's weer als nieuw maakt.
Wat er stond waren natuurlijk de Ford Thunderbird, De Mustangs en de Chevy Corvette in de diverse uitvoeringen. Maar ook Fina was met een reclame bord aanwezig. Alleen mis is Total hier helemaal in de tankstations. Toch mijn collega Arend van Total een vragen hoe dat nu weer komt.
In het museum was ook een hoekje ingericht voor Route66. De wandposter was erg mooi met daarop natuurlijk ook aangegeven waar je jezelf op de route66 bevind.
Na het bezoek weer op Route66 op weg naar Las Vegas. Niet de gokstand want die hoort niet tot de Route66. Nee, Las Vegas New Mexico natuurlijk. Daar gaat de route de bergen in waar het geweldig mooi en erg rustig op de weg. Zo'n 50 mijl niemand gezien. Wel een ontmoeting gehad tijdens een korte pauze met 2 roof vogels. Ik zag ze eerst niet maar hoorde ze wel. Pas toen ik de boomtoppen afspeurde kon ik de eerste vinden.
En toen gebeurde mij iets dat ik nog niet eerder had meegemaakt. De route was afgesloten. Sta je mooi te kijken. Alles goed in de navigatie gezet. Doen ze de weg dicht. En zo te zien al een tijdje ook nog. Maar goed ook dat is op te lossen met wat omrijden.
Van Las Vegas gaat de route dan terug over de Santa Fee trail. Western liefhebbers weten waar ik dan heen ga. De meeste gefilmde stad in western. Daar zelfs saloons gezien en een jail van vroeger. Helaas begon het na Santa Fee te regenen en ben ik gestopt om de regenkleding aan te trekken. Nu is dat nog meer kanarie en toen ik bij de Mac aan kwam, om wifi te gebruiken om ee kamer te reserveren, en koffie te drinken maakte de kleding nogal indruk op de gasten. Men vond het heel apart. Maar dat maakt mij niet uit. Kanarie of niet, Papa moet thuis komen en als dit er voor nodig is dan doen we dat maar.
Zo nu nog wat sfeer plaatjes en de blog is weer klaar en kan ik aan de opdracht van mijn collega OR-lid bij DAF, Dennis beginnen.

maandag 9 september 2013

Van Amarillo Texas naar Santa Rosa New Mexico

 
De dag begonnen met een bezoek aan de Peterbilt dealer in Amerillo. Ik wilde graag ook de TomTom Rider kunnen gebruiken en daar had de BMW dealer toen geen oplossing voor. Ik wel maar dan moet je hulp hebben als je zelf niks hebt om het te maken. Dus naar de Sales man toe van de dealer die mij verder hielp in de werkplaats nadat hij het OK gekregen had van de manager. Van een aluminium plaat een steun gemaakt waar de RAM mount op geschroefd werd. Nu dat heb ik niet gedaan maar een monteur in hun werkplaats.

Want zelf hadden ze ook hulp nodig. Een nieuwe Peterbilt had een probleem en met hulp van mij en de daaraan werkende monteur hebben we dat samen mooi opgelost. De manager wilde van betaling niets weten ondanks dat ik dat wel wilde. We need to help colleges. En zo is het maar net.
Nu denken veel mensen waarom naar een Peterbilt dealer. Lijkt me logisch als DAF-er kan ik het niet laten om te zien hoe het hier in werkplaatsen toegaat. En Peterbilt gebruikt onze motor en ik wil altijd graag weten wat men van onze motor vind. Nu ze zijn daar best tevreden over. Om 11 uur was het karwei plat dus verder getrokken richting New Mexico maar eerst nog even flink wat kilometers gemaakt over Route66 in Texas.



Zelfs nog een stuk onverhard gereden. Na ja, de klei en stenenweg was flink plat gereden door vrachtverkeer van en naar de ranches die er aan lagen.
Dan de hoogtepunten, Texas is een groot leeg kaal stuk land als ik het samen mag vatten waar naar olie heel wat windmolen staan. En ik weet waarom. Het waait daar verschrikkelijk ondanks een temperatuur van zo'n 30-35 graden vandaag.

 
Op de Route66 in Texas is het zo stil dat je gerust de motor dwars op de weg kan zetten om een foto te maken met het Route66 symbool. De routemarkeringen zijn hier vergeleken met de andere staten die ik al gezien heb erg mager verspreid. Ik was blij dat alles van te voren in de navigatie zat want ik ben weer op afgelegen plekken geweest zoals bij deze verlaten boerderij met graanopslag. Wat ik zo raar vind is dat indien het verlaten is men er dan ook niets meer mee doet en het laat vervallen. Kapitaalvernietiging eerste klas denk ik dan maar.


Het hoogte punt van Texas is natuurlijk het bereiken van het midden punt van de route waar een mooi bord staat en een streep op de weg hoever je gegaan bent en nog moet. Er staat 1139 Mijl op. Nu ik was al verder maar dat komt omdat ik in St. Louis de Top of the Rock brug van twee kanten wilde zien en je mag er niet meer overheen rijden. In de diverse staten ook de voor 1930 route gereden heb. Maar wat maakt het uit. Ik was in het midden aangekomen en dat symbool telt.


In het midpoint cafee lekker koffie gedronken en de lunch gedaan en met free wifi contact gehad met het thuisfront dat net in de auto van het zwembad afkomt. Ik geniet daar toch elke keer weer van om even met de kids en Jacqueline te praten. En natuurlijk even wat foto's de Whatsappen. Dan zijn zij ook weer bij toch.
Dan passeer je de grens met New Mexico. Niet alleen veranderd de tijd. Je dag is een uur langer geworden. Maar ook het landschap veranderd. Was Texas vlak en winderig kom je in New Mexico bergen tegen en wordt het landschap minder groen dan in Texas. Maar dat zie ik al de hele tijd. Was Illionois groen dan is dit al dor. Maar het wordt nog erger weet ik uit ervaring. New Mexico heeft een welcome centre in Tucumcari. Een mooi centrum waar je koffie krijgt en de medewerker tijd heeft voor een praatje. Daarna de stad door gereden om wat leuke dingen te zien. Mooi is natuurlijk het Blue Swallow motel. Helemaal in oude stijl opgeknapt waar motorrijder welcome zijn. tenminste dat staat op de vlaggen erbij.



Ik ben verder gereden omdat ik morgen naar Sante Fee wil. Western liefhebbers weten waarom. Opvallen was dat je niemand op straat ziet. Niet heel gek want het was weer 100F en dat is erg warm hier. Zelfs ik merkte de hitte op de motorjas. En natuurlijk moet ik dan ook vaker stoppen om te drinken. De voorraad water van ca 2 liter drink ik altijd wel op. En dan nog ijsthee er bij. Goed voor de dorst. In dit stadje bij de Mac ook weer het volgende hotel geboekt. En aan de praat geraakt met een stel bejaarden. Die vonden de motor kleding wel spannend en vroegen waarom ik een helm droeg. Na de uitleg snapten ze dat Papa thuis komt en waren ze er van overtuigd dat die kanarie jas wel opvalt hier en dat is net de bedoeling van de jas. Gewoon passieve veiligheid zodat ze mij niet er afrijden.


Ook in New Mexico zie je dat leuke dingen aan het vervallen zijn. Zo ook een Esso tankstation. Ziet er nu nog aardig uit maar over een tijdje is het een puinzoo. En dat zie je op veel plekken hier. Je ziet zelfs achtergelaten auto's langs de weg en niemand denkt hier aan afslepen voor de verkeersveiligheid.
Vandaag het weer mooi geweest. Zit voor het eerst in deze trip in een Holliday is vlak bij het Bono Route66 automuseum waar ik morgen als eerste naar toe ga.  Zie aan Facebook dat Nederland opstaat. Nu ik ga zo slapen.