zondag 8 september 2013

Dag 8 Van Shamrock naar Amarillo Route66

Zo dag 8 goed geëindigd, bij de Cadillac Ranch en nu in een Best Western in Amarillo . Dat is toch net iets beter dan andere hotels die ik tot nu toe gehad heb. Ja, iets duurder, maar booking.com helpt de prijs te drukken en altijd een goed ontbijt. En daar start ik de dag graag mee. Had vandaag wat ruzie met de Garmin Zumo 660. Ik als TomTom mens wil graag zien wat er gebeurt en dat is bij de Garmin lastiger. Nadat ik over een onverharde weg 3 mijl moest rijden was ik het even zat. Een McDonalds op gezocht en met mijn laptop naar de Route66 te kijken.


Maar laten we bij het begin starten op de route. Ook ik kom er achter dat op zondag musea dicht zijn. Eigenlijk raar want dan hebben mensen toch tijd om langs te komen. Dus bij de Devils rope  in Mclean stond ik voor een dichte deur. Gelukkig was het aangenaam weer met 22 graden om 9 uur. Maar dat werd later op de dag wel anders met 105F zonder 36 graden. En met die temperatuur reed ik door de prairies van Texas.
Zoals je ziet is het echt leeg en weids om te zien. Hier moet je niet stranden met je voertuig zonder water. En dat heb ik bij mij. Ik heb 10 flessen ijsthee die ik elke dag weer in de koelkast zet en 5 flessen water bij mij. Ik kan dus even vooruit. Dan kreeg ik de vraag wat doe je zo de hele dag.

Nu rondkijken en genieten dat lijkt me logisch. Emotioneel worden omdat ik hier ben en mijn vrouw en kinderen mis. Maar ook muziek luisteren. Nu kan de Garmin muziek afspelen en daar heb ik de liedjes van Billy's Route66 op staan maar ook alles van Guus Meeuwis. En daar luister ik ook naar het kan hier zo mooi zijn, zou Guus weten waar ik ben. Want mooi is het hier echt wel. Maar ook nieuw leven en alles wat ik zoek. En die zing ik dan mee. Niemand hoort mij toch op de prairie. En natuurlijk Acda en de Munnik. En als ik daar geen zin in heb staat de Ipod aan want, jawel de BMW heeft een Ipod aansluiting op de radio. Die heb ik thuis zelfs niet.

Nu wat kom je zo tegen op de route. Zoals je ziet in de middel of now ware een verlaten Philips 66 tankstation. Met bijgebouwen die er nog best redelijk uit zien. Maar nu staat het er nog. Over een jaar of 5 is het vervallen. En vervallen gebouwen staan er veel langs de route 66 net als oude auto's maar die krijgen soms een nieuwe bestemming.

Zoals op de beatle ranch in Conway waar een variant op het thema van de Cadillac ranche staat.
En nog een verlaten tankstation. De verlegging van Route 66 naar de Interstate heeft hele economieën in dorpen plat gelegd. Maar dat moet verder op de Route nog erger worden. In Cars, ja die heb ik ook gezien, wordt dit aangestipt.



Maar soms hebben mensen toch wel gevoel voor humor zoals de man die een hele leuke variant maakte op de Cadillac ranch namelijk Combine City.
En op dit punt ging het terug naar de route mis. In plaats van over dezelfde weg terug werd ik door de Zumo over een keien weg gestuurd. Niet echt grappig maar rustig aan kun je ook 3 mijl afleggen toch.
En dan staat er ineens een meters hoog kruis langs de weg. Dit kruis heeft  Billy ook liet zien in zijn serie over Route66. Wat mij opvalt zo langs de Route66 dat er ontstellend veel kerken zijn van nog meer verschillende geloofsrichtingen en al die gebouwen zien er goed uit. De kerk heeft dus geen crisis het land wel.
En dan kom je langs The Big Texan. Want is Texas is alles groter en mooier zeggen ze. Dit is een eetgelegenheid aan de Route 66 waar deze parallel aan de Interstate 40 loopt. Van binnen en van buiten erg mooi. En als je kunt dan mag je gratis eten. Maar wel een steak van 72 Ounce. Zo'n 2,5 kilo.

Meiny, je zegt maar als ik verkeerd reken. Meiny, is mijn zus die in Arizona woont en die ik natuurlijk ook ga bezoeken al woont ze niet aan de route. Uitzonderingen moeten kunnen toch. En dat wordt de tweede keer in 28 jaar dat ik bij haar kom. Natuurlijk komt ze elk jaar met haar gezin naar ons landje kou lijden.
Ook in Amarillo zit het Arts museum. Maar ook die was dicht. Wel hebben ik daar de beeldentuin kunnen zien. En daar stond een Panter perfect afgebeeld. En was er ook een verzamelpunt van de plaatselijke motorclub want er stonden er dik 100. Waaronder deze mooi trike van CAN-AM. Daar zou ik ook best de route op willen doen. Maar dan wel met aanhanger want opbergruimte zit er niet veel op. verder ben ik nog in Britten de scheve watertoren tegen gekomen. Dus ook die op de foto gezet.



Maar de klapper van de dag voor mij is toch wel de Cadillac ranch. Daar staan er een stuk of 10 allemaal onder dezelfde hoek in de grond. Maar groeien doen die niet. Wel mag iedere bezoeker met een spuitbus (zelf meebrengen) aan de gang en dat ziet er toch leuk uit. En daar ben ik op de foto gezet door. Jawel een dame uit Antwerpen. In het Engels aangesproken voor het maken van de foto. Die vroeg of ik uit de UK kwam. Tja, mijn Engels is nu eenmaal geen Amerikaans he. Zij was op bezoek bij haar zus. O, hoe herkenbaar en deed Route66 met de auto.

En daarna naar mijn geboekte Best Western waar ik om 17.30 aankwam en omdat het zondag is heb ik besloten lekker uit eten te gaan bij de Big Texan om daar een T-bone steak te gaan eten. En die was lekker en veel met 20 Ounce. Zo nu weet het thuisfront en familie en vrienden weer hoe mijn dag was. Morgen naar de Peterbilt dealer en dan op naar het midpoint van de Route66. Vandaag dus maar 150 mijl gedaan maar als ik het restant zie moet ik het rustig aan doen anders ben ik te vroeg klaar :<)

zaterdag 7 september 2013

dag 7 van Oklahoma City naar Shamrock Texas


Eigenlijk was het vandaag een saaie dag rijden. Het was ontzettend warm. Zo'n 38 graden. De weg was erg slecht en met weinig afwisseling in het gebeuren rondom de Route. Maar goed, toch weer ruim 210 mijl afgelegd. Geëindigd in een Best Western hotel met waar meer luxe dan de laatste week in de hotel die ik gezien heb.

Het laatste hotel was best OK op de sprinkhanen na die in de kamer kwamen. Diverse dood gemept maar echt gezellig is dat natuurlijk niet. Ook weer eens met het thuisfront kunnen face timen want die hebben ook weekend. En het horen van de stemmen doet je toch weer goed. natuurlijk mis ik mijn meiden en Jacqueline. Het liefste zo ik even verdwijnselen en verschijnselen of voor de trackies beam me up and beam down Scotty.

Dat de route. Het eerste wat leuk was kwam ik b ij toeval tegen. Ik zag het vliegtuig uit WOII langs de weg stand en ja, dan moet ik altijd even kijken. Bleek er een motorclub te gaan starten met een inzamelingsrit voor de kanker bestrijding. Ik mocht gelijk mee van hun ondanks dat ik geen Harley of ander lawaai machine rijdt. Maar erg gezellig met de mannen en dames van de club. Wel allemaal 40 plussers. Wel een bijzondere motor gezien ook een v-twin maar dan van het merk Victoria. Nooit van gehoord maar zag er heel modern uit.


Dat de route saai en eenzaam was kun je op de foto zien. Het was zo eenzaam dat de gieren op de weg mij aan het opwachten waren. En ik ben niet een dood.
Maar goed die waren er niet voor mij met zijn vieren maar voor het opruimen van een aangereden dood dier. Bang waren ze niet voor mij. Toch een tijdje staan kijken. Want in de verte zag ik als dat er iets aan de hand was en dan minder je de snelheid. En groot waren deze beesten ook nog.
En dan rijdt je voorbij aan Luciles gase station. Het levenswerk van een vrouw die bijna 50 jaar het station heeft gehad. En na had dood is het leeg. Toch jammer want zo wordt het en niet gebruikt maar ook niet onderhouden. En zo verdwijnen markante punten uit de route. Hoor ik iemand denken maar het leven gaat verder. Klopt, maar daar even niet meer.
En nu het hoogte punt van de dag. Het bezoek aan het Route66 museum in Clinton Oklahoma. Erg leuk gedaan. Op facebook staan al mijn foto's maar deze mogen hier niet ontbreken. Er was een erg goede opbouw in de volgorde van de ruimten. Van de aanleg tot de flower power en sluiting van Route 66. Erg mooi gedaan. Ook weer veel buitenlanders gezien. Van Duitsers met de auto tot Russen met een Honda Goldwing. Nu zijn dat niet mijn vrienden want gelijk was het luid door hun in het museum.


Dan de klapper van de week. Ik ben aangehouden door een Cop. En nee niet voor te hard rijden. Maar wat gebeurde er.

Ik was net met een klap door een gat gegaan in een dorpsstraat. En ik reed langzaam verder en vergat het stopbord. Komt er op 50 meter een politie auto aan. En ja hoor. Lampen aan en achter mij aan. Nu wist ik direct dat hij mij moest hebben dus na 25 meter stil staan.

Wachten tot die komt. Helm open, motor af en blijven zitten. Wil mij rijbewijs en verzekering zien. Afgestapt om mij voor te stellen maar hij mocht geen hand geven. Ok dan niet he. Rijbewijs gegeven. Toen de vraag waar komt u vandaan. Dacht dat er NL op stond maar goed hij kon er dus niet veel mee. Natuurlijk gezegd waar ik vandaan kom en wat ik doe. Dat hielp. Verzekering van Eagle Rider laten zien. OK niet meer doen he. Nee agent En toen maar gewoon een praatje gemaakt met de man. Of ik op de foto mocht met de politie auto. En dat mocht, blijkbaar vond hij het ook wel apart dat ik alleen Route 66 rijd. Hij had nog nooit iemand getroffen die zo blij was dat die aangehouden was.


Tot slot kwam in nog een vrachtwagen kerkhof tegen langs de route 66. Een bergingsbedrijf had en zeker een stuk of 50 staan. Allemaal met schade aangereden op de interstate 40 die hier langs loopt. Het lijkt wel of de Amerikanen niet repareren maar alleen maar direct vervangen. Maar goed daar leven wij dan weer van als DAF-ers. Morgen gaan we Texas in en daar gaan we iets heel bijzonders zien. Een voorproefje heb ik al gehad op de Rabbit Ranch en nee ik verklap niks. Tot morgen.

vrijdag 6 september 2013

Dag 6 Van Baxter Springs Kansas naar Oklahoma City



Vanmorgen al vroeg begonnen met rijden. Rond half acht zat ik al op de motor. Eindelijk gewent aan de tijdlijn waar in nu in zit lukt het slapen en wakker blijven beter. Jetlag good bye zeg maar.

Als eerste op de route ben ik in het motormuseum in Miami Oklahoma geweest. Wat opvalt is dat de musea allemaal gratis toegang hebben. Dat is mooi natuurlijk maar ik wil van elke gelegenheid toch wat kopen. Dus heb ik nu een pin van het Vintage Iron Motorcycle Mueum.


Daar had men zich gespecialiseerd op jumpers zoals Evil Knevel en zijn zoon. Heel grappig want toen ik net ging motorrijden was dat actueel.

Opvallend voor mij was dat er een Honda 250 cc 1 cilinder in het museum stond. Maar dan in weg uitvoering. Laat ik nu een Honda XL250 hebben van 1976 en deze was net zo oud. Heb ik in eens een museum stuk in de garage staan.
Later op de dag kom ik nog een XL125 tegen in een museum. En zelfs een CB350. Zou ik dan toch oud worden. Want ook daar heb ik nog op gereden.

Bij het museum kwam ik ook weer mijn Franse vrienden tegen. Die heb ik al in St. Louis voor het eerst gezien. Zij rijden in een groep fransen maar vertrekken altijd eerder zodat ze alleen kunnen rijden en niet met de groep mee. Hoe herkenbaar want dat doe ik ook.

En toen kwam voor mij toch onverwacht de walvis in Catoosa. Deze is natuurlijk nep maar toch heel leuk. En hij ligt in een visrijke vijver. Vissen mocht als je de vis weer terug zet. Daar kwam dus de eerste keer de eagle rider groep bij mij. En daar gelijk van geprofiteerd door foto's van mij de laten maken. Bij de kennis making kreeg ik ook direct een heerlijke fles ijskoud water. Want ik reed ook motor zei de dame van de bus dus moest ik ook goed drinken.
Verder werd ik deze dag achtervolgd door een groep uit England die ook met Eagle Rider onderweg is. Voor het eerst kwam in ze tegen bij de blauwe walvis in Catoosa. Een man of 20 allen op een Harley met een Amerikaanse voorrijder en als hekkensluiter een busje met daarachter een aanhanger met een reserve Harley. Ach, zouden die stuk gaan dan.




 
 De BMW doet het perfect. Ik rijdt nu een gemiddelde snelheid van 33 mijl per uur en verbruik 1 gallon op 52,2 mijl. Dus rond de 1 liter op 21 km. Niet slecht, maar daar heb ik mijn rijstijl voor aangepast. Rollen en laten rollen als het kan he. En constant rijden. Het is geen vrachtwagen maar de techniek werkt wel. 
Als tweede hoogtepunt kwam ik bij de totempaal tuin van Ed Golloway in Fayil. Leuk om te zien maar niet echt een spektakelstuk. Even rondgekeken en weer verder.

Daarna vertrokken naar Tulsa. Had niet in de gaten hoe groot die stad i. Koste bijna een uur om er doorheen te komen. Net aan de rand van de stad staan twee grote stoomtreinen. Dus aan collega Bram gedacht en gestopt om foto's te maken. Kom ik later nog een goederentrein bij een overgang tegen die stond te wachten. Ik blij dat ik er niet over moest. De trein was zeker een mijl lang en werd door 5 locs getrokken. En weer aan Bram gedacht voor de foto. Speciaal voor jou gestopt Bram.


Door gereden naar Stroud want daar staat het Rock Cafe. Weer helemaal opgebouwd, want het was door brand verwoest. Eigenlijk was het café gesloten. Ja, om 15.00 uur al maar toch kreeg ik nog wat te drinken en moest ik het gastenboek invullen. En ook nog een gratis re-fill ook. Heerlijk en met ijs en normaal doe ik dat niet maar de temperatuur was als opgelopen tot 100 Fahrenheit. Ver boven de 30 graden dus. En ik had het in mijn Macna doorwaai jas met eronder mijn route66 shirt zelfs te warm.

En wie kom ik weer tegen, ja mij Eagle Rider vrienden. Die moesten tanken. Nu dan doe ik maar 1 maal per dag. En ik ga weer tanken als ik nog 100 mijl kan rijden. Want er zitten soms lange stukken rechtuit tussen waar je niemand tegenkomt.


In Seaba was het tweede motormuseum van deze dag. Site www.seabastation.com. Daar werd ik welkom geheten met de Nederlandse vlag. Net als eerder bij Rabbit station. Waar de VW in de grond gegraven waren. En beide wisten niet dat het de Nederlandse vlag was met het woord open er op.


Ook daar gezellig gekletst met de eigenaar. Stond nog een Honda XL125 te koop maar die heb ik maar daar gelaten. Wel hun shirt gekocht met lange mouwen want dat zit lekker onder de doorwaaijas. En er stond, jawel, een Hercules Wankel. De 3de die ik ook van mijn leven gezien heb. Hij liep niet meer vertelde de eigenaar. Problemen met de ontsteking. Maar hij zag er geweldig uit. De enige die wel draaide en die ik gezien heb is jawel in het NSU Motormuseum in Neckarsulm Duitsland


Daarna doorgereden tot Oklahoma City en bij de McDonalds een hotel gereserveerd. Ja bij de Mac, want door is WIFI al tijd gratis. En via Booking.com zit ik nu in Americas Best Value Inn aan de Higway voor 52 dollar. En weer een King size bed waar ik zo maar eens naar toe moet want het is al 1 uur geweest hier. En ik zie al mensen op facebook reageren op de foto's van deze dag. Hieronder nog een stukje weg van 1930 gevonden. Deze lag tussen de huidige route66 en de I44 in bij een tolpoort waar ik even vrachtwagens ben gaan kijken.

donderdag 5 september 2013

Dag 5 op route 66 van Saint Robert naar Baxter Springs Kansas

Vandaag de route gereden zoals die op RTE66 staat maar natuurlijk wel aangepast zodat er geen interstate in zit. Dan ga je alleen langs de hoogte punten en zie je zelfs snelweg als de navigatie tenminste niet instelt op snelweg vermijden zoals ik dat doe.


Voor degene die denken dat ik alle plek heb om te zitten op de BMW heb ik een zijaanzicht gemaakt. Ja verzitten kan maar veel ruimte is er niet hoor. En toch houdt ik dit een dag vol waarbij ik zo'n 8 uren rijdt. Snelheid is niet hoog. Je mag maar 55 maar dat is niet altijd aan te raden. Maar dat kun je in de film ook zien. Toch ben ik zeer tevreden met de BMW R1200RT. Loopt lekker en veel koppel onderin en vooral erg stil. Heb wel een opmerking over de cruise controle, de undershoot is veel te hoog. Instellen op 50 is terug zakken naar 45 en dan gas geven en zo hoort het niet. En de motor is heerlijk stil. Dat zeggen de Amerikanen ook. Want die zijn luide Harleys gewend he.

Verder heb ik vandaag voor het eerst met een camera gereden. Die heeft 32 Gb geheugen en na een dag rijden is 29 Gb gebruikt. Terwijl ik dit schrijf is de facebook pagina een deel van de route aan het uploaden. Een link er na toe van facebook. Dan kan je een tijdje met mij mee rijden.

Dan de hoogte punten de langste stop heb ik gemaakt in Halltown bij de antique shop van Jack Ritterhous. Een krasse 80-er die zijn levensverhaal aan mij vertelde maar ook wilde weten waarom ik alleen route 66 reed.

 Toen ik hem vroeg wie na hem de shop zou doen zag ik hem schrikken. Daar had hij niet over nagedacht leek het. Het antwoord was waarschijnlijk wordt het verkocht of een kleinzoon moet het willen doen. Nu was mij al eerder opgevallen dat het veel ouderen zijn die dit soort dingen doen. Soms wordt het overgenomen door de gemeenschap dit inziet dat het wegvallen van zo'n attractie toch wel zonde is als was het alleen maar vanwege de toerist die geld mee brengt.


Het volgende hoogtepunt was een oude werkplaats met tankstation in Paris Springs. Deze is eigenaar van de ambassadeur van de route 66 in Missouri die de zaak runt met zijn dochter. Ik schat de man ook rond de 70.

Daar ontmoete ik 2 Fransen die ik in St. Louis ook al gesproken had. Zij reden mij voorbij toen ik in Halltown met Jack buiten zat. Bij de shop gaf de man gratis ijs weg aan alle motorrijder die de route reden en frisdrank. Ook aan mij dus.
Als dank heb ik een t-shirt bij hem gekocht met de toepasselijke tekst Route66 Dream of My life. En ja, daar ben ik inderdaad mee bezig nu.

Ook ben in bij de drive in bios geweest in Carthage. Deze is nog steeds in gebruik. Overdag niet maar vrijdag avond en in het weekend wel natuurlijk. Want dan komen de jonge stellen kijken zo stelde de eigenaar.


Ook had ik nog een bijzondere ontmoeting met een Duits echtpaar. Die herkende mij omdat ik natuurlijk met de motorjas in het vliegtuig kwam naar Chicago. Zij zaten ook in dat vliegtuig.

 Ze rijden de route met de auto en dachten dat ik een Amerikaan was op weg naar huis. Dus dat was schrikken voor ze toen ik in het Duits met hun ging praten. Ze hadden het namelijk net over mij gehad omdat ze dachten dat ik hun niet verstond. Een leuk stel die mij veel plezier wenste op de route naar LA. Zelf reden ze deze tot Las Vegas. Hoort niet tot de route maar goed.




Natuurlijk heb ik ook 4 women on the route gezien. Het tankstation met de auto van Cars ervoor. Erg leuk gedaan net over de grens in Kansas. Geëindigd ben ik vandaag in Baxter Inn 4 less in Baxter Spring. Een hotel dan naast een eetgelegenheid zit genaamd Van steak house. En ja, gerunt door een Nederlander van der Leijden genaamd. Maar dat is sinds 1830 verbasterd naar VanderLey door de Amerikanen hier. En daar heb ik net lekker gegeten.